1939.09-10 – granicę węgierską przekraczają resztki 4 szwadronu rtm Matuszka, rzut samochodowy szwadronu zapasowego oraz pojedynczy żołnierze Pułku.

1939.12 - rtm Matuszek odtwarza we Francji swój szwadron pod nazwą 1 szwadron kawalerii w dywizjonie kawalerii w m Paimpont w Bretanii. Gen Dembiński, przedstawiciel WP w Budapeszcie oraz mjr Krzeczunowicz, komendant obozu S.Meen-leGrand w Bretanii pomagają odnajdywać żołnierzy Pułku i kierują ich do tego szwadronu.

1940.01 - w obozie Coetquidan organizuje się 1 Dywizja Piechoty pod dowództwem płk Bronisława Ducha. 1 szwadron kawalerii rtm Matuszka w pełnym składzie zostaje wyznaczony jako zawiązek 1 oddziału rozpoznawczego w tej dywizji.

1940.02.16 - szwadron przechodzi do rejonu Lokat i jako samodzielna jednostka staje się 1 oddziałem rozpoznawczym.
Dca - mjr dypl Włodzimierz Kasperski
Stan: 15 oficerów, 65 podoficerów, 120 ułanów, 85 kierowców i mechaników.

Powstają:
- sztab – Loyat
- 1 szwadron (konny), d-ca rtm Podhorecki (ochotnik Pułku w 1920 r ) – Loyat
- 2 szwadron (motocyklowy), d-ca rtm Matuszek – Neant
- 3 szwadron (ckm), d-ca rtm Urbanowicz – Toupont
- 4 szwadron (gospodarczy), rtm Puzdrakiewicz – Loyat
Pełne stany z nadwyżkami uzyskuje Pułk poprzez pobór we Francji oraz przez stale napływających z Węgier oficerów i ułanów Pułku.
Zostają przydzielone konie z poboru na pełny stan etatowy.

1940.03.19 - Pułk obchodzi swoje święto z defiladą, którą przyjmuje mjr Kornel Krzeczunowicz

1940.04 - Pułk otrzymuje całe etatowe zaopatrzenie mundurowe, ekwipunek oraz broń ręczną. Nadchodzą etatowe samochody oraz motocykle – solówki różnych typów.
2 szwadron udaje się do francuskiego obozu pod Paryżem na tygodniowe szkolenie i wraca z pełnym wyposażeniem w amerykańskie motocykle z koszami Indiana.

1940.04.15 - Pułk po załadowaniu się na stacji kolejowej Ploermel w czterech transportach wyrusza na front. W Loyat pozostaje nadwyżka ułanów oraz sprzętu pod d-twem por Henryka Bielańskiego dla 3 oddziału rozpoznawczego (odtworzono z niego 9 Pułk Ułanów Małopolskich)

1940.05.03 - Pułk bierze udział w defiladzie przed prezydentem RP oraz naczelnym wodzem. 1 szwadron po raz pierwszy prezentuje się na samochodach. Dywizja zostaje przemianowana na 1 Dywizję Grenadierów.

1940.05.10 - po raz pierwszy rejon Pułku zostaje zbombardowany.

1940.05.14 - 1 szwadron zostaje w całości zmotoryzowany

1940.05.19 - w skutek ciężkiej sytuacji na froncie dywizja zostaje skierowana jako odwód 3 Armii do rejonu Luneville. Odbywa się intensywne szkolenie na szczeblu szwadronu i pułku.

1940.06.05 - po ciężkim nocnym marszu do rejonu Kirviller – Hinsingen Pułk zostaje oddany do grupy Sarze i otrzymuje zadanie:
- obrona stała na rzece Albe jako druga linia za oddziałami francuskimi, ugrupowanie w 2 rzutach
1) w m Schweix – 1 szwadron ułanów, 1 pluton ckm i 1 działko ppanc
2) w lesie Mitterwald – 2 plutony motocyklistów i drużyna ckm
3) reszta Pułku jako odwód w rejonie swojego zakwaterowania, tabor w lesie 1 km na południe od m Hinsingen

1940.06.12 - dowódca 1 Dywizji Grenadierów gen Duch przywozi rozkaz Naczelnego Wodza przywracający Pułkowi nazwę 8 Pułk Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego!!!!!!!!

1940.06.14 - od świtu silny ogień niszczący npla zostaje położony na wzgórza pierwszego rzutu i na rejon Hinsing. O godz 11-tej Niemcy zajmują las Hinsing. 1 szwadron otrzymuje rozkaz przeciwnatarcia. Wychodzi ono natychmiast pod dowództwem rtm Pohoreckiego (bez 3 plutonu). Szwadron uderza na francuskie umocnienia zajęte przez npla i po huraganowym ataku na białą broń obserwuje bezładną ucieczkę Niemców. Straty szwadronu – 6 zabitych i kilkunastu rannych przy stratach npla – 27 zabitych i kilkunastu rannych. Zdobyto 12 km, 2 działka ppanc, wiele polskich kbk oraz. trąbkę 62 pp Dzieci Bydgoskich. Szwadron wycofuje się do Schweix. Na odbitych pozycjach zostaje pluton por Nowickiego i część plutonu ppanc z pchor Święcickim. W godzinach południowych pluton por Galicy wzmocniony drużyną km obsadza odcinek na wschód od Schweix zagrożony po zdobyciu przez Niemców francuskiego gniazda oporu. Koło godziny 15-tej natężenie ognia artylerii niemieckiej osiąga nieprawdopodobne rozmiary. Por Nowicki z wysuniętego odcinka melduje, że na jego pluton pod zasłoną dymną wychodzi niemieckie natarcie. Jego pluton zostaje wzmocniony plutonem por Kopcia około godz 17-tej. Koło 18-tej francuski łącznik przynosi meldunek o planowanym wycofaniu ale dopiero po opuszczeniu przez Francuzów fortu Hinsing. Po godz 20-tej upewniając się, że Francuzi się wycofali por Nowicki wycofuje się i łączy z Pułkiem koło północy. W międzyczasie szwadron motocyklistów (bez plutonu por Galicy) wspiera Francuzów w rejonie Cappel gdzie ponosi pierwsze straty podczas krwawych walk. Po nakazanym przez francuskie naczelne dowództwo odwrocie do akcji wchodzi 1 Dywizja Grenadierów a to powoduje połączenie się z nią na powrót 8 Pułku.

1940.06.15 - od świtu pozycje 1 szwadronu znajdują się w ciężkim ogniu npla. Koło godz 5-tej zostaje on zluzowany przez 2 szwadron i przechodzi do odwodu. 2 szwadron zostaje podzielony na 2 półszwadrony pod dtwem rtm Dąbrowskiego i rtm Matuszka.
Po utracie łączności z nplem por Galica decyduje się na rozpoznanie drużyną kierunku jego natarcia. Natrafia na npla w sile kompanii na polance w lesie i niespodziewanym ogniem km zupełnie go rozprasza. Jest jednak odcięty od szwadronu. Brawurowy atak ochotników zmontowany przez rtm Dąbrowskiego doprowadza do odbicia odciętej drużyny.
Półszwadron rtm Matuszka po ciężkich walkach w rejonie Hazembourg opóźniając i kontratakując wycofuje się w rejon Vittersbourg. Koło 17-tej z przedpola zostaje wyparty półszwadron rtm Dąbrowskiego i dołącza do reszty szwadronu w Vittersbourg. 2 szwadron przechodzi do odwodu Pułku.

1940.06.16 - od świtu oddziały 1 Dywizji Grenadierów przystępują do organizacji nowej pozycji obronnej dwoma oddziałami wydzielonymi. Prawe skrzydło OW nr 2 obejmuje 2 szwadron rtm Matuszka. Od godzin rannych szwadron jest w ogniu i ma za zadanie opóźniać do godz 12-tej na Dieuze. Szwadron spełnia swoje zadanie i do południa utrzymuje Bennestroff. Po osiągnięciu około godz 15-tej Dieuze szwadron przechodzi do odwodu.
Po bardzo ciężkich walkach 1 pułk grenadierów zostaje odcięty. Pozostaje mu przebijać się w kierunku m Azoudange. W celu umożliwienia tego zostaje wysłany 8 Pułk Przed osiągnięciem Azoudange kolumna Pułku dostaje się pod silny ogień artyleryjski. Pułk spiesza się i obsadza wzgórza po obu stronach drogi. Koło 17-tej przychodzi rozkaz przerywający natarcie i Pułk wycofuje się. Wieczorem Pułk zostaje przesunięty do rejonu Veho na południe od kanału Marna – Ren jako odwód dywizji.

1940.06.17 - od świtu npl naciera na OW dywizji grenadierów pozostawiony na północnym brzegu kanału. Po wysadzeniu mostów w rejonie Lagarde batalion 2 pułku grenadierów po bohaterskiej obronie zostaje zniszczony przez niemiecką broń pancerną. W godzinach popołudniowych npl przełamuje pozycje obronne dywizji na lewym skrzydle na kierunku Lagarde – Vaucourt. O godz 19-tej gen Duch organizuje przeciwnatarcie całym odwodem dywizji w tym 8 Pułkiem Ułanów. Nakazuje zbiórkę wszystkich oficerów Pułku, do których mówi: Wróg sforsował kanał w rejonie Vaucourt – Lagarde. Stało się to po raz pierwszy na naszym polskim odcinku. 2 pułk ostatkami sił powstrzymuje napór dywizji niemieckiej. Chcę dziś jeszcze przed północą meldować dowódcy korpusu, że Niemcy zostali wyrzuceni za kanał. Jeszcze jeden wysiłek waleczni ułani. Poprowadzę was osobiście.
Cały Pułk podąża za limuzyną generała. Po dotarciu do wyczerpanych żołnierzy 2 pułku grenadierów Pułk wraz z francuską kompanią czołgów rusza do natarcia prowadzony przez gen Ducha. Po 23-ciej przedpole zostaje oczyszczone z npla, który jest wyrzucony za kanał. Po północy Pułk zostaje zluzowany przez oddziały piechoty i pod nieustannym ogniem artylerii npla wycofuje się szwadronami.
Po czterech dniach walk straty Pułku sięgają 25%.

1940.06.18 - od godzin rannych piechota dywizji odpiera natarcia npla dążącego do ponownego sforsowania kanału. Koło 13-tej npl przełamuje pozycje oddziałów francuskich na obydwu skrzydłach dywizji. W myśl rozkazu dowódcy francuskiego XX korpusu wieczorem oddziały polskie miały zostać zluzowane przez Francuzów za wyjątkiem całej artylerii dywizyjnej i 8 Pułku. Do wieczora 2 szwadron toczy walki rozpoznawczo – opóźniające. Koło godziny 19:30 Pułk opuszcza bombardowane przez lotnictwo npla lasy Veho i przed północą osiąga lasy Mondone przechodząc pod rozkazy dywizji francuskiej.

1940.06.19 - o godz 6:30 Pułk otrzymuje rozkaz uchwycenia m Ogeviller i utrzymania jej do 13-tej. O godz 8-mej Pułk opanowuje Ogeviller i organizuje się obronnie mając za sobą tylko francuską kompanię czołgów. Koło 9-tej ubezpieczenia Pułku spędzają patrole kawalerii npla. Przed 10:30 npl rozpoczyna przygotowanie artyleryjskie. Koło 12-tej strzela w kierunku Pułku już siła około 3 dywizjonów artylerii npla po czym wychodzi natarcie jego piechoty. Do godziny 13-tej wszystkie natarcia npla załamują się w ogniu km Pułku. Następnie wychodzi natarcie czołgów niemieckich na 1 szwadron. Czołgi francuskie nie bacząc na krytyczną sytuację nie wyszły do przeciwnatarcia i wycofały się przed szwadronem. Zdołał się on przebić tylko dzięki determinacji ułanów. W tym czasie 2 szwadron atakowany od czoła przez czołgi a od tyłu przez kawalerię npla dzięki szybkiej decyzji dowódcy i dowódców plutonów uniknął zniszczenia wycofując się. Obejście zachodniego skrzydła było tak głębokie, że pewnymi elementami npl ogarnął mp dowództwa Pułku. W celu umożliwienia wycofania się sztabu Pułku jedno z przeciwnatarć poprowadził dowódca plutonu łączności. Z ciężkim sercem ułani obserwowali rozpadanie się oddziałów francuskich, ich dezercję i rzucanie broni. Wieczorem Pułk przeszedł do odwodu 1 Dywizji Grenadierów, z którą połączył się na powrót rozbijając biwak nad rzeką Meurthe w rejonie Lachapelle. Straty w zabitych i zaginionych sięgały już 40% stanu.
W tym dniu przechwycono rozkaz radiowy NW o przebijaniu się w kierunku Szwajcarii lub portów południowej Francji. Wóz radiowy Pułku słyszał też komunikat radia polskiego z Londynu obwieszczający podpisanie rozejmu przez Francję. Gen Duch zdecydował jednak trwać w walce tym bardziej, że dowódca korpusu gen. Hubert darzył dywizję wyjątkowym zaufaniem i na jej opór liczył przede wszystkim. (Już po wojnie gen Duch opowiadał oficerom Pułku jak pamięć o księciu Józefie zachęcała go do wytrwania).

1940.06.20 - we wczesnych godzinach rannych Pułk otrzymuje rozkaz opóźniania po osi Baccarat – Raon l'Etape. Dowódca podzielił Pułk na cztery linie obronne. Od rana piechota npla podjeżdża na samochodach przed pozycje dywizji i od razu przechodzi do natarcia przy wsparciu artylerii i moździerzy. W godzinach południowych wychodzi silne natarcie na prawe skrzydło dywizji i francuskiego sąsiada. Francuzi poddają się!!! Koło 17-tej z pierwszej linii opóźniania wycofał się rtm Matuszek. Jego oddział wspiera teraz drugą linię opóźniania. Po 18-tej druga linia rtm Pohoreckiego zostaje zepchnięta. Trzecia linia por Nowickiego ściera się z nplem koło godz 20-tej. Zgodnie z rozkazem utrzymuje się do godz 22-giej i dołącza do Pułku. Akcję 20 czerwca osobiście prowadził dowódca Pułku. Po 22-giej Pułk zbiera się przy swym ciężkim taborze w lesie La Hollande. W nocy odbywa się odprawa decydująca o losach Pułku.

1940.06.21 - o godz 8-mej nadchodzi rozkaz dowódcy dywizji o niszczeniu ciężkiego sprzętu i dokumentów. Po tych czynnościach szwadrony na półciężarówkach przedefilowały przed dowódcą Pułku (pozostało 360 ludzi) i wyjechały do St.Die gdzie rozdzieliły się na drobne grupki aby przedostać się do nieokupowanej Francji. Po raz wtóry w tej wojnie 8 Pułk Ułanów w myśl tradycji księcia Józefa nie skapitulował!!! Większość żołnierzy dostała się do niewoli, inni, którym los bardziej sprzyjał różnymi drogami podążali do Armii Polskiej w Wielkiej Brytanii.

„Widziały Ułanów księcia Józefa więzienia Francji, Hiszpanii, Północnej Afryki i Dakaru, patrzyły na nich ponure baraki Mirandy i piaski Sahary. Pomimo tych przeciwności nic ich nie zdołało zawrócić z obranej drogi i na wiosnę 1943 roku ponad 100 żołnierzy 8 Pułku Ułanów znalazło się na terenie Anglii, uzupełniając szeregi nowo formującego się 9 Pułku Ułanów Małopolskich.
Stały kryzys stanów (brak uzupełnień) w Wielkiej Brytanii uniemożliwił odtworzenie Pułku, mimo że nie brakło oficerów ani podoficerów Pułku.
Gdy zaczęły napływać uzupełnienia z jeńców Polaków z armii niemieckiej, koło pułkowe przygotowało i przedstawiło Naczelnemu Wodzowi obsadę mającego się odtworzyć Pułku i otrzymało jego obietnicę zadośćuczynienia tej prośbie. Nie doszło do jej wykonania, gdyż sprzymierzeńcy w lipcu 1945 roku wstrzymali pobór do Wojska Polskiego”.

Na podstawie „Ułanów księcia Józefa” Kornela Krzeczunowicza.